بازی مازندرانی تپ کاچ (Tap kach)

این بازی در فضای باز انجام می‌شود. ابتدا دو بازیکن به عنوان سرگروه انتخاب می‌شوند…

بازی مازندرانی تپ کاچ  بازی های مازندرانی  بازی تپ کاچ

بازی تپ کاچ

بازی های محلی

نام‌های دیگر: تپ کشک، چوب توپ، چوگو، گو بازی، تپ سیلکان، تب لت، تب بسیک
تعداد بازیکنان: حداقل ۸ نفر
وسایل موردنیاز: زمین هموار و وسیع، یک عدد چوب به طول حدود یک متر، یک عدد توپ پشمی که در گویش محلی به آن تپ گفته می‌شود.
جنس و گروه سنی: مردان، نوجوانان و جوانان
نوع بازی: گروهی
اهداف عمومی: حس رقابت سازنده، همکاری و تعاون، تجربه موفقیت و شکست، مدیریت و رهبری گروه، احساس مسئولیت فردی و اجتماعی، اطاعت از قوانین و مقررات، نشاط
اهداف اختصاصی: توسعه آمادگی جسمانی و آمادگی انرژی

شرح بازی: این بازی در فضای باز انجام می‌شود. ابتدا دو بازیکن به عنوان سرگروه انتخاب می‌شوند. دو سرگروه یارگیری می‌کنند و بازیکنان به دو گروه مساوی الف و ب تقسیم می‌‌شوند. بعد از طریق قرعه‌کشی، گروه شروع‌کننده بازی (به عنوان مثال گروه الف) مشخص می‌شود. گروه برنده قرعه یعنی گروه الف به عنوان پرتاب‌کننده و شروع‌کننده بازی توپ را در اختیار می‌گیرند و به نقطه سر (محل شروع بازی) می‌روند. گروه ب نیز به عنوان دریافت‌کننده به وسط میدان بازی می‌روند. یکی از افراد گروه الف چوب را در دست‌های خود می‌گیرد. بقیه بازیکنان گروه الف، در نزدیکی وی می‌ایستند. گروه ب در فاصله ۱۰ تا ۱۵ متری نقطه شروع بازی درست در مقابل گروه الف قرار می‌گیرند. یکی از بازیکنان گروه ب توپ را در اختیار می‌گیرد و به نقطه سر می‌رود تا توپ را برای ضربه زننده از گروه الف پاس بدهد. این بازیکن توپ را کمی (حدود یک متر) به هوا پرتاب می‌کند و بازیکن گروه الف با چوب به زیر آن ضربه می‌زند و آن را به سوی بازیکنان گروه ب ارسال می‌کند.
این بازیکن تا سه بار فرصت دارد به توپ ضربه بزند. در صورت ضربات ناموفق، این بازیکن به اصطلاح می‌سوزد و جایش با بازیکن بعدی، عوض می‌شود. این بازیکن باید طوری با چوب به توپ ضربه بزند که گرفتن آن، برای گروه حریف به سادگی امکان‌پذیر نباشد. بازیکن ضربه‌زننده بعد از زدن ضربه و ارسال توپ به طرف بازیکن گروه ب باید مسیر مشخصی (ازمحل سر تا نقطه‌ای در وسط میدان) را به صورت رفت و برگشت طی کند. در این هنگام دو حال پیش می‌‎آید:
الف: حالت اول اینکه، توپ پرتاب شده توسط بازیکنان گروه ب با دست دریافت شود. در این صورت گروه الف بازنده است و جای دو گروه عوض می‌شود.
ب: حالت دوم: توپ پرتاب شده دریافت نشود وبه زمین بیفتد. در این صورت بازیکنان گروه ب باید سعی کنند، بازیکن ضارب را که در حال دویدن است، با توپ بزنند. باز دو حالت پیش می‌آید:
الف) حالت اول، اگر موفق نشوند با توپ به آن بازیکن، ضربه بزنند، در این صورت بازی توسط همان بازیکن ادامه می‌یابد و یک بار به اصطلاح سوخته به بازی باز می‌گردد.
ب)حالت دوم، اگر موفق شوند با توپ به آن بازیکن ضربه بزنند در این صورت این بازیکن به اصطلاح می‌سوزد و جایش را با بازیکن بعدی، از همان گروه، عوض می‌کند و بازی به وسیله بازیکن بعدی و به همین ترتیب، ادامه می‌یابد. تا زمانی که گروه مقابل نتواند، آن بازیکن را با توپ مورد هدف قرار دهد، همچنان ضربه‌زننده، باقی خواهد ماند. در پایان بازی، اگر همه بازیکنان گروه ضربه‌زننده (گروه الف) بتوانند به توپ ضربه زده و مسافت تعیین شده را به صورت رفت و برگشت طی کنند و یا بازیکنان گروه دریافت‌کننده بتوانند همه بازیکنان گروه الف را از بازی اخراج کنند، برنده بازی، محسوب می‌شوند.

منبع: مجله شمالگردی

دسته ⇐ بازی‌های مازندرانی

0

توجه: قبل از ارسال نظر به نکات زیر توجه کنید :

  • • چنانچه شمالی هستید, لطفا نظرات را به زبان شیرین محلی تان بنویسید.
  • • نظراتی که به صورت فینگلیش نوشته شده باشند, تایید نخواهند شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *